Czy naprawdę jest czymś dziwnym wierzyć, że Jezus jest rzeczywistym Synem, zrodzonym z Ojca?

Ogólnie uznaje się, że Jezus jest Synem Bożym, lecz jedynie w sensie metaforycznym albo symbolicznym: jako pełniący rolę syna, która ma pomóc nam, dzieciom ludzkim, zrozumieć plan zbawienia poprzez odgrywanie ról trzech boskich osób. Jednak dosłowna interpretacja terminu "Jednorodzony Syn Boży" jako prawdziwego i rzeczywistego Syna zrodzonego z Ojca jest uważana za herezję, którą należy potępiać.

Dlaczego nie możemy dopuścić myśli, że Jezus Chrystus jest prawdziwym, zrodzonym Synem Boga, który swoje istnienie zawdzięcza Ojcu? Gdyż w takim razie nie mógłby być Bogiem — tak zwykle myślimy — jedno wyklucza drugie. Bóg ma przecież wszystko sam z siebie. Nic nie zostało mu dane przez kogokolwiek innego. Posiada wszechmoc, wszechobecność i wieczne istnienie — wszystko w sobie i z siebie samego. Wszystko to jest nieodłączną częścią Jego istoty i było tak od zawsze. Tak wyobrażamy sobie Boga, i wszystko, co nie odpowiada temu obrazowi, uznajemy za niższe, mniej doskonałe, niegodne, i nie kwalifikujące się, aby nazwać taką istotę "Bogiem" — przynajmniej w naszym wyobrażeniu. Dlatego za wszelką cenę staramy się nadać słowu "Syn" znaczenie symboliczne lub metaforyczne, albo uzależnione od czasu.

Jeśli uda nam się uwolnić od tego błędnego schematu myślenia, że Bogiem może być tylko ten, kto wszystko posiada z samego siebie (kryterium, którego nigdzie w Biblii nie znajdziemy), wtedy będziemy mogli uznać to, czego Słowo Boże wyraźnie naucza — że Jezus naprawdę jest Synem Bożym i że wszystkie swoje boskie cechy otrzymał w DZIEDZICTWIE od Ojca.

Dzięki temu możemy uznać Go za prawdziwego Syna Bożego, zachowując jednocześnie Jego pełną boskość i przyjmując świadectwo Ojca, który powiedział:

To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie. (Mk 9,7)