Definicja grzechu

Biblia podaje nam jasną definicję grzechu:

Każdy, kto popełnia grzech, przekracza też prawo, ponieważ grzech jest przekroczeniem prawa. (1 J 3:4)

Grzech jest bezprawiem [zob. 1J 3:4 NBG], albo przekroczeniem Prawa. Czym jest Prawo?

A tak prawo jest święte i przykazanie jest święte, sprawiedliwe i dobre. (Rz 7:12)

Gdyż wiemy, że prawo jest duchowe, ale ja jestem cielesny, zaprzedany grzechowi. (Rz 7:14)

Mój język będzie głosił twoje słowo, bo wszystkie twoje przykazania są sprawiedliwością. (Ps 119:172)

Prawo PANA jest doskonałe (…). (Ps 19:7)

Twoja sprawiedliwość jest sprawiedliwością wieczną, a twoje prawo jest prawdą. (Ps 119:142)

Skoro Prawo jest święte, doskonałe i sprawiedliwe, jest ono odzwierciedleniem samego Boga w formie pisanej — zapisem Jego charakteru.

Jego zakon jest zapisem Jego własnego charakteru, który jest standardem dla wszystkich charakterów. (...) Życie Chrystusa na ziemi było doskonałym wyrazem Bożego Prawa, a kiedy ci, którzy twierdzą, że są dziećmi Bożymi, staną się podobni do Chrystusa w swoim charakterze, będą posłuszni Bożym przykazaniom. {COL 315}*

Żywy Bóg dał w swoim świętym Prawie zapis Swego charakteru. (Counsels to Parents, Teachers, and Students, 365.2)

Prawo Boże ukazujące Jego wolę i odzwierciedlające Jego charakter musi trwać wiecznie jako „wierny świadek na niebie”. Żadne z przykazań nie zostało anulowane; nie została zmieniona ani jedna kreska, ani jedna jota. Psalmista mówi: „Panie, słowo twoje trwa na wieki na niebie”. „Dzieła rąk jego to prawda i sąd, niezmienne są wszystkie jego przykazania; ustalone na wieki wieków”. (Ps 119:89 DBG;111,7-8 UBG, Wielki bój 2019, s. 232)

(...) Prawo stanowi zapis Bożej doskonałości oraz że człowiek, który nie kocha prawa, nie kocha też ewangelii; ponieważ prawo, tak jak ewangelia, jest zwierciadłem, w którym odbija się prawdziwy charakter Boży. (Wielki bój 2019, s. 249)

Ponieważ Prawo Boże jest duchowe, znajduje swoją pełnię w życiu Jezusa Chrystusa, objawionym na ziemi. Dlatego grzechem jest wszystko, co nie pozostaje w zgodzie z życiem Chrystusa. A ponieważ Chrystus jest blaskiem chwały i charakteru Ojca, rozumiemy, że grzechem jest każdy charakter, który nie harmonizuje z życiem Chrystusa.

Biorąc to wszystko pod uwagę, grzech oznacza przypisywanie Bogu czegoś fałszywego oraz manifestacji tego fałszu w słowie i czynie.

Naszą jedyną definicją grzechu jest ta, którą podaje Słowo Boże – że jest on „przestępstwem zakonu [prawa]”; jest to działanie przeciwne wielkiemu prawu miłości stanowiącemu fundament rządów Boga. (Wielki bój 2019, s. 264)

Prawo mówi: „Nie zabijaj”. Dlatego Bóg nie zabija. Stwierdzenie, że Bóg zabija, jest nasionem prowadzącym do grzechu. Prowadzi człowieka do pomniejszania wartości życia i pragnienia śmierci tych, których uznaje się za złych.

Twierdzić, że Bóg niszczy, chociaż Chrystus nigdy takich czynów w swoim życiu nie objawił, jest źródłem dla grzechu. Twierdzić, że Bóg nie przebacza bez żądania śmierci, jest fundamentem grzechu, ponieważ nie jest to objawione ani w Dziesięciu Przykazaniach, ani w życiu Chrystusa.

Adam wierzył, że Ewa musi umrzeć. Nie wierzył, że Bóg jest wystarczająco miłosierny, aby przebaczyć. Przypisał Bogu coś, co było fałszem — a to z definicji jest grzechem.

Wielbienie Boga w sposób niezgodny z prawdą o Jego charakterze jest bałwochwalstwem, a więc grzechem. Poznanie Ojca jest możliwe wyłącznie przez objawienie Jezusa Chrystusa. On jest jedyną drogą do Ojca, co oznacza, że Boga możemy  pojąć w prawdzie poprzez to, co widzimy w  Jezusie objawionym na ziemi.

Aby objawić ten charakter w swoim życiu, musimy mieć Ducha Jezusa zamieszkującego w nas. Ponieważ Prawo jest duchowe, niemożliwym jest, aby żyć tak jak Bóg, bez Jego Ducha. Jeśli wierzysz w Imię Jednorodzonego Syna (co oznacza wierzyć, że został zrodzony z Ojca i że Jego charakter jest niewinny), możesz otrzymać Jego Ducha — a ten dający życie Duch zamanifestuje  w tobie Prawo Boże.

Każdy, kto się narodził z Boga, nie popełnia grzechu, bo jego nasienie w nim pozostaje i nie może grzeszyć, gdyż narodził się z Boga. (1J 3:9)

Prawo Boże nie jest listą zasad, które musisimy wypełnić o własnych siłach — jest to niemożliwe. Musimy uwierzyć w Jezusa Chrystusa jako swojego Pośrednika, a Duch Chrystusa będzie żył  w nas i obdarzy nas sprawiedliwością, świętością i życiem. Są to dary, dane za darmo. Dlatego Dziesięć Przykazań to dziesięć obietnic względem tego, co Bóg uczyni w nas przez Ducha swojego Syna.

A cokolwiek poprosicie w moim imieniu, uczynię to, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. Jeśli poprosicie o coś w imię moje, uczynię to”. Ta obietnica jest związana z jednym warunkiem: „Jeśli mnie kochacie, przestrzegajcie moich przykazań”. Dziesięć przykazań, „będziesz” i „nie będziesz”, to dziesięć obietnic, które są nam zapewnione, jeśli będziemy przestrzegać prawa rządzącego wszechświatem. {Review and Herald, 26 października 1897 r., akapit 4}

Nie możemy posługiwać się Prawem, aby osiągnąć sprawiedliwość, bo sprawiedliwość nie dokonuje się przez Prawo. Prawo może tylko zaświadczyć nam, że mamy Duch Chrystusowego mieszkającego w nas.

Dlatego z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało w jego oczach, gdyż przez prawo jest poznanie grzechu. Lecz teraz bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez prawo i proroków. Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę Jezusa Chrystusa [przychodząca] dla wszystkich i na wszystkich wierzących (...). (Rz 3:20–22)

Dlatego życie można znaleźć tylko w Jezusie Chrystusie. Jego miłość do Ojca, Jego posłuszeństwo Ojcu i Jego błogosławieństwo od Ojca są przekazywane nam przez Jego Ducha. Jest to dar, który Chrystus udziela wszystkim stworzonym istotom — najwyższa i najważniejsza funkcja Jego wiecznego kapłaństwa.

I przemówiłeś do niego, mówiąc: Tak mówi PAN Zastępów: Oto Mąż! Latorośl — takie jest Jego imię — i  ze swego miejsca wyrósł, i On zbudował świątynię PANA. Tak, On buduje świątynię PANA i  jest obdarzony chwałę; i zasiadł, i panuje na Swoim tronie, i On był kapłanem na Swoim tronie, a rada pokoju będzie między nimi oboma. (Za 6:12–13, YLT)

PAN przysiągł i nie będzie żałował: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka. (Ps 110:4)

Cytuję z angielskiego przekładu Young’s Literal Translation, aby pokazać, że Chrystus w swojej świątyni ciała już zbudował duchową świątynię dla Ojca oraz od samego początku był kapłanem na tronie.

Służba Syna Bożego wobec wszystkich stworzonych istot jest jedynym sposobem, dzięki któremu człowiek może być zachowany od grzechu. Kapłaństwo Chrystusa jest przede wszystkim służbą życia i błogosławieństwa. Jest wieczne, jest bezcenne, jest dla nas wszystkim.

To, co było od początku, co słyszeliśmy, co widzieliśmy na własne oczy, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce, o Słowie życia; (Bo życie zostało objawione, a my je widzieliśmy i świadczymy o nim, i zwiastujemy wam to życie wieczne, które było u Ojca, a nam zostało objawione). To, co widzieliśmy i słyszeliśmy, to wam zwiastujemy, abyście i wy mieli z nami społeczność, a nasza społeczność to społeczność z Ojcem i z jego Synem, Jezusem Chrystusem. A piszemy to wam, aby wasza radość była pełna. (1J 1:1-4)

Chrystus jest wiecznym Pośrednikiem między Bogiem a Jego stworzeniem. On jest Mądrością Bożą.

Jako lekturę uzupełniającą polecamy broszurę „Mądrość Boża”.