PUKANIE DO DRZWI

Prawdopodobnie w ciągu ostatnich stu lat wygłoszono wśród nas więcej kazań i napisano więcej słów na temat orędzia laodycejskiego niż na jakikolwiek inny pojedynczy temat. Jednak z jakiegoś dziwnego powodu zmiana, do której wzywa poselstwo, wydaje się nigdy nie nastąpić. W miarę upływu dziesięcioleci wydaje się, że tragiczne warunki duchowe, które wymagają zmian, stały się jeszcze poważniejsze.

Czy znajomy język z Księgi Objawienia 3:14-21 stał się dla nas tak powszechny, że stał się zblazowany? Czy chłostamy się okresowymi przemówieniami opartymi na tym przesłaniu, dopóki nie znudzi nam się masochistyczny rytuał?

Kiedy zostanie wygłoszone ostatnie kazanie na temat orędzia laodycejskiego, które doprowadzi do czynu, który spełni ,,radę" udzieloną przez Prawdziwego Świadka?

Ta książka nie ma być powtórką z wyświechtanych frazesów stosowanych w duchu szukania błędów. Spojrzymy na poselstwo naszego Pana z niecodziennej perspektywy – z poselstwa z 1888 roku o sprawiedliwości Chrystusa. Znajome słowa, które Jezus skierował do siódmego kościoła, mogą nabrać nowego i zaskakującego znaczenia w świetle naszej historii po 1888 roku. Stają się ,,teraźniejszą prawdą". Ostre głosy mówią nam, że nie ma nadziei dla kościoła; jest nadzieja, jeśli będziemy czynić to, co mówi nasz Pan: ,,Bądźcie więc gorliwi i nawracajcie się".